ਮਹਿਮਾਨ ਸੰਪਾਦਕੀ - ਕਾਸ਼!ਪਰਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਝੋਟਾ ਖੁਦ ਨੇਸਤੋ ਨਾਬੂਦ ਹੁੰਦੇ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਨਸੇ਼ ਦੇ ਮਹਿਲਾਂ ਨੂੰ ! - ਬਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਖੁੱਡੀ ਕਲਾਂ

ਮਹਿਮਾਨ ਸੰਪਾਦਕੀ 

ਕਾਸ਼!ਪਰਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਝੋਟਾ ਖੁਦ ਨੇਸਤੋ ਨਾਬੂਦ ਹੁੰਦੇ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਨਸੇ਼ ਦੇ ਮਹਿਲਾਂ ਨੂੰ !

ਬਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਖੁੱਡੀ ਕਲਾਂ 

​ਮਾਨਸਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਾ ਵਿਰੋਧੀ ਮੁਹਿੰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਚਿਹਰੇ ਪਰਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਝੋਟਾ ਦੇ ਬੇਰਹਿਮੀ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਗਏ ਕਤਲ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਵੱਲੋਂ ਮੁੱਖ ਦੋਸ਼ੀ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਅਤੇ ਘਰ 'ਤੇ ਬੁਲਡੋਜ਼ਰ ਚਲਾ ਕੇ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸਖ਼ਤ ਕਾਰਵਾਈ ਨੇ ਪੂਰੇ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਚਰਚਾ ਛੇੜ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਜਿੱਥੇ ਆਮ ਲੋਕ ਅਤੇ ਨਸ਼ਾ ਵਿਰੋਧੀ ਕਾਰਕੁੰਨ ਇਸ ਕਾਰਵਾਈ ਨੂੰ ਦੇਰ ਨਾਲ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ ਪਰ ਸਹੀ ਕਦਮ ਮੰਨ ਰਹੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਹਰ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਨਾਗਰਿਕ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕੋ ਦਰਦਨਾਕ ਟੀਸ ਉੱਠਦੀ ਹੈ—ਕਾਸ਼! ਇਹ ਬੁਲਡੋਜ਼ਰ ਕਾਰਵਾਈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨਿਕ ਸਖ਼ਤੀ ਪਰਵਿੰਦਰ ਝੋਟੇ ਦੀ ਸ਼ਹਾਦਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ! ਜੇਕਰ ਸਮਾਂ ਰਹਿੰਦੇ ਨਸ਼ਾ ਤਸਕਰਾਂ, ਸਮਾਜ ਵਿਰੋਧੀ ਅਨਸਰਾਂ ਅਤੇ ਗੁੰਡਾਗਰਦੀ 'ਤੇ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਸ਼ਿਕੰਜਾ ਕੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਪੰਜਾਬ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਨਿਡਰ, ਇਮਾਨਦਾਰ ਅਤੇ ਸਮਾਜ-ਸਮਰਪਿਤ ਯੋਧਾ ਨਾ ਗੁਆਇਆ ਹੁੰਦਾ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਵਾਹ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਨਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਦਲਦਲ ਵਿੱਚ ਧਸ ਰਹੀ ਜਵਾਨੀ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦਾ ਬੀੜਾ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ।

​ ਪਰਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਝੋਟਾ ਮਹਿਜ਼ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਨਸ਼ੇ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਮਾਰ ਝੱਲ ਰਹੇ ਮਾਲਵੇ ਦੇ ਦਰਦ ਦੀ ਇੱਕ ਬੁਲੰਦ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸਿਸਟਮ ਦੀਆਂ ਢਿੱਲੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ, ਪੁਲਿਸ ਦੀ ਕਥਿਤ ਅਣਦੇਖੀ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਸਰਪ੍ਰਸਤੀ ਹੇਠ ਨਸ਼ਾ ਤਸਕਰ ਗਲੀਆਂ ਮੋੜਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ਰੇਆਮ ਮੌਤ ਵੇਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਦੋਂ ਪਰਵਿੰਦਰ ਝੋਟੇ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਇਸ ਮਾਰੂ ਜਾਲ ਵਿਰੁੱਧ ਝੰਡਾ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪਿੰਡ-ਪਿੰਡ, ਸ਼ਹਿਰ-ਸ਼ਹਿਰ ਜਾ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕੀਤਾ, ਨਸ਼ਾ ਵੇਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰੇਆਮ ਫੜ ਕੇ ਪੁਲਿਸ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਵਾਇਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਨਾ ਜਾਗੇ ਤਾਂ ਸਾਡੀਆਂ ਨਸਲਾਂ ਤਬਾਹ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਉਸ ਦਾ ਜਜ਼ਬਾ ਅਤੇ ਹੌਂਸਲਾ ਅਜਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਨਸ਼ਾ ਤਸਕਰਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੌਫ਼ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਅਫਸੋਸ ਦੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਉਸ ਨਾਲ ਚੱਟਾਨ ਵਾਂਗ ਖੜ੍ਹਾ ਨਾ ਹੋਇਆ।ਜਦੋਂ ਪਰਵਿੰਦਰ ਝੋਟਾ ਨਸ਼ਾ ਤਸਕਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਮਕੀਆਂ ਅਤੇ ਸੰਭਾਵੀ ਖਤਰਿਆਂ ਬਾਰੇ ਚੇਤਾਵਨੀਆਂ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਦੋਂ ਜੇਕਰ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਅਜਿਹੇ ਅਪਰਾਧੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਰਥਿਕ ਅਤੇ ਗੈਰ-ਕਾਨੂੰਨੀ ਜੜ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਬੁਲਡੋਜ਼ਰ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਅਪਰਾਧੀਆਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕਦੇ ਵੀ ਇੰਨੀ ਨਾ ਵਧਦੀ ਕਿ ਉਹ ਦਿਨ-ਦਿਹਾੜੇ ਇੱਕ ਸਮਾਜ ਸੁਧਾਰਕ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰਨ ਦਾ ਦੁਸਾਹਸ ਕਰਦੇ।

​ਮਾਨਸਾ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ੀ ਦੇ ਘਰ ਅਤੇ ਦੁਕਾਨ 'ਤੇ ਬੁਲਡੋਜ਼ਰ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਘਟਨਾ ਨੇ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਸਰਕਾਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਕੋਲ ਕਾਲੇ ਧਨ ਨਾਲ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਇਦਾਦਾਂ ਅਤੇ ਅਪਰਾਧੀਆਂ ਦੇ ਅੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਸਵਾਲ ਇਹ ਉੱਠਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਸੇ ਮਾਸੂਮ ਦੀ ਬਲੀ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਕਿਉਂ ਇਸਤੇਮਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਅਪਰਾਧ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਾਰਵਾਈ ਪੀੜਿਤ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਹੰਝੂ ਤਾਂ ਪੂੰਝ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਇਨਸਾਫ਼ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਤਾਂ ਜਗਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਗੁਆਚ ਚੁੱਕੇ ਕੀਮਤੀ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਸਕਦੀ। ਪਰਵਿੰਦਰ ਝੋਟੇ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਲਈ ਇਹ ਬੁਲਡੋਜ਼ਰ ਕਾਰਵਾਈ ਇਨਸਾਫ਼ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਦਮ ਤਾਂ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਉਸ ਖਾਲੀਪਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭਰ ਸਕਦੀ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਕਾਰਵਾਈ ਹਰ ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਵਾਲ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਸਾਡਾ ਕਾਨੂੰਨੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨਿਕ ਢਾਂਚਾ ਸਿਰਫ਼ ਘਟਨਾ-ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਮੋਡ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ, ਜਾਂ ਕਦੇ ਅਪਰਾਧ-ਰੋਕੂ ਨੀਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇੰਨੀ ਹੀ ਸਖ਼ਤੀ ਨਾਲ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ?

​ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਨਸ਼ੇ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਅਤੇ ਅਪਰਾਧਿਕ ਤਾਣੇ-ਬਾਣੇ ਦਾ ਗੰਭੀਰ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਸ਼ਾ ਤਸਕਰਾਂ ਦਾ ਮਕਸਦ ਸਿਰਫ਼ ਨਸ਼ਾ ਵੇਚਣਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਤੋਂ ਕਮਾਏ ਗਏ ਕਾਲੇ ਧਨ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਆਰਥਿਕ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਦਬਦਬਾ ਬਣਾਉਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਪਰਾਧੀ ਨਸ਼ੇ ਦੀ ਕਮਾਈ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨਾਂ 'ਤੇ ਅਲੀਸ਼ਾਨ ਘਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਦੁਕਾਨਾਂ ਅਤੇ ਇਮਾਰਤਾਂ ਤਾਮੀਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਅੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਕਾਲੇ ਧੰਦੇ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਪੁਲਿਸ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਢਾਂਚੇ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਭਲੀ-ਭਾਂਤ ਪਤਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਕੌਣ, ਕਿੱਥੇ ਅਤੇ ਕਿਸ ਦੀ ਛਤਰ-ਛਾਇਆ ਹੇਠ ਗੈਰ-ਕਾਨੂੰਨੀ ਜਾਇਦਾਦਾਂ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਰ ਅਣਦੇਖੀ, ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਜਾਂ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਦਬਾਅ ਕਾਰਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਕਾਰਵਾਈ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਜੇਕਰ ਪਰਵਿੰਦਰ ਝੋਟੇ ਦੀ ਸ਼ਹਾਦਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਨਸਾ਼ ਤਸਕਰਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਇਦਾਦਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨਦੇਹੀ ਕਰਕੇ ਬੁਲਡੋਜ਼ਰ ਚਲਾਇਆ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਅਪਰਾਧੀਆਂ ਦੀ ਆਰਥਿਕ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੱਡੀ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ। ਜਦੋਂ ਅਪਰਾਧੀ ਦਾ ਆਰਥਿਕ ਆਧਾਰ ਹੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਦਹਿਸ਼ਤ ਫੈਲਾਉਣ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਆਪੇ ਹੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

​ ਪੰਜਾਬ ਅੱਜ ਜਿਸ ਨਸ਼ੇ ਦੀ ਦਲਦਲ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸਮਾਜਿਕ ਬੁਰਾਈ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਅਪਰਾਧਿਕ ਨੈੱਟਵਰਕ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਜੋ ਰਾਜ ਦੀ ਸਰਹੱਦ ਪਾਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਥਾਨਕ ਗਲੀਆਂ ਮੋੜਾਂ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਨੈੱਟਵਰਕ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਪਰਵਿੰਦਰ ਝੋਟੇ ਵਰਗੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾਅ 'ਤੇ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਰਵਿੰਦਰ ਝੋਟਾ ਸਿਰਫ਼ ਨਸ਼ੇ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਉਸ ਸਿਸਟਮ ਦੀ ਸੁਸਤੀ ਅਤੇ ਨਾਕਾਮੀ ਵਿਰੁੱਧ ਵੀ ਇੱਕ ਚੁਣੌਤੀ ਸੀ ਜੋ ਅਪਰਾਧੀਆਂ 'ਤੇ ਨੱਥ ਪਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰੱਥ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਸ਼ਾਇਦ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਰਵਾਇਤੀ ਦਾਇਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ ਨਸ਼ਾ ਤਸਕਰਾਂ ਨੂੰ ਨੰਗਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਮਨਸ਼ਾ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ।ਉਹ ਸੀ ਆਪਣੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣਾ। ਜਦੋਂ ਅਜਿਹੇ ਸਮਾਜ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਸ਼ਰੇਆਮ ਮੌਤ ਦੇ ਘਾਟ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਕਤਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਪੂਰੇ ਸਮਾਜ ਦੇ ਹੌਂਸਲੇ ਅਤੇ ਉਮੀਦ ਦਾ ਕਤਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਬੁਲਡੋਜ਼ਰ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਇੱਕ ਸੰਕੇਤ ਤਾਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਰਕਾਰ ਅਪਰਾਧੀਆਂ ਨੂੰ ਬਖਸ਼ੇਗੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇਹ ਸੰਕੇਤ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈ।

​ ਪਰਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਝੋਟੇ ਦੇ ਕਤਲ ਦੀ ਘਟਨਾ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਹਿਮ ਪਹਿਲੂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਾ ਵਿਰੋਧੀ ਲੜਾਈ ਲੜਨ ਵਾਲੇ ਕਾਰਕੁੰਨਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਿਵੇਂ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ? ਪਰਵਿੰਦਰ ਝੋਟਾ ਵਰਗੇ ਨੌਜਵਾਨ ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਵਾਜ਼ ਉਠਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਖਤਰਨਾਕ ਅਪਰਾਧਿਕ ਬਿਰਤੀ ਵਾਲੇ ਅਨਸਰਾਂ ਨਾਲ ਮੱਥਾ ਲਾ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਅਜਿਹੇ ਵਿੱਚ ਪੁਲਿਸ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਇਹ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਬਣਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸ਼ਿਕਾਇਤਾਂ 'ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ। ਅਫਸੋਸ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਕਈ ਵਾਰ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਉਲਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚਿਤਾਵਨੀਆਂ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਜੇਕਰ ਪਰਵਿੰਦਰ ਝੋਟੇ ਦੀਆਂ ਸ਼ਿਕਾਇਤਾਂ 'ਤੇ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੈਰ-ਕਾਨੂੰਨੀ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ 'ਤੇ ਬੁਲਡੋਜ਼ਰ ਕਾਰਵਾਈ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਉਹ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜ਼ਿੰਦਾ ਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਹੋਰ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਚਾ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ।

​ਮਾਨਸਾ 'ਚ ਚੱਲਿਆ ਬੁਲਡੋਜ਼ਰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਸਰਕਾਰੀ ਤੰਤਰ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਪਰਾਧੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੁਨਿਆਦਾਂ ਹਿਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮੁੱਖ ਮੁੱਦਾ 'ਇੱਛਾ ਸ਼ਕਤੀ' ਦਾ ਹੈ। ਸਰਕਾਰਾਂ ਕੋਲ ਸਾਧਨਾਂ, ਪੁਲਿਸ ਬਲ ਅਤੇ ਵਿਧਾਨਕ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਕੋਈ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਘਾਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸਹੀ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਸਹੀ ਫੈਸਲਾ ਲੈਣ ਦੀ। ਜਦੋਂ ਫੈਸਲੇ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਰਵਿੰਦਰ ਝੋਟੇ ਵਰਗੇ ਅਨਮੋਲ ਹੀਰੇ ਸਮਾਜ ਕੋਲੋਂ ਖੋਹ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਾਸ਼! ਸਰਕਾਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਇਹ ਬੁਲਡੋਜ਼ਰ ਨੀਤੀ, ਇਹ ਸਖ਼ਤੀ, ਅਤੇ ਅਪਰਾਧੀਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਇਹ ਆਕਰਮਕ ਰੁੱਖ ਉਦੋਂ ਹੀ ਅਪਣਾਇਆ ਹੁੰਦਾ ਜਦੋਂ ਪਰਵਿੰਦਰ ਝੋਟਾ ਪੁਲਿਸ ਦੇ ਦਫ਼ਤਰਾਂ ਦੇ ਗੇੜੇ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਨਸ਼ਾ ਤਸਕਰਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਨੰਗੇ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

​ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਖੋਖਲੇ ਦਾਅਵਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਉਹ ਅਪਰਾਧੀਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਜ਼ਮੀਨੀ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਠੋਸ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਕਾਰਵਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮਾਨਸਾ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ੀ ਦੇ ਘਰ ਅਤੇ ਦੁਕਾਨ ਦਾ ਢਹਿ-ਢੇਰੀ ਹੋਣਾ ਅਪਰਾਧੀਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਸੁਨੇਹਾ ਜ਼ਰੂਰ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਲੰਬੇ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਪਰ ਇਹ ਕਾਰਵਾਈ ਤਬਾਹੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਹੈ। ਅਸਲ ਜਿੱਤ ਉਦੋਂ ਹੋਵੇਗੀ ਜਦੋਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕੂ ਉਪਾਅ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇਗਾ ਤਾਂ ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਰਵਿੰਦਰ ਝੋਟੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਨਾ ਗਵਾਉਣੀ ਪਵੇ।

​ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਕਾਨੂੰਨ ਦਾ ਰਾਜ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਅਪਰਾਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣਾ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਅਪਰਾਧ ਦੇ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਅਤੇ ਆਰਥਿਕ ਪਾਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਬੁਲਡੋਜ਼ਰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਟਾਂ-ਗਾਰੇ ਦੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਢਾਹੁੰਦਾ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਅਪਰਾਧੀਆਂ ਦੇ ਹੰਕਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਰਥਿਕ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਬਦਬੇ ਨੂੰ ਵੀ ਢਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਬੁਲਡੋਜ਼ਰ ਪਹਿਲਾਂ ਚੱਲਿਆ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਨਸ਼ਾ ਤਸਕਰਾਂ ਦਾ ਹੰਕਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਪਰਵਿੰਦਰ ਝੋਟੇ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਕਰਦੇ।

​ ਮਾਨਸਾ ਵਿੱਚ ਬੁਲਡੋਜ਼ਰ ਵੱਲੋਂ ਢਾਹੀ ਗਈ ਦੁਕਾਨ ਅਤੇ ਘਰ ਦੇ ਮਲਬੇ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕੋ ਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ ਕਾਸ਼! ਇਹ ਕਾਰਵਾਈ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ।' ਪਰਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਝੋਟਾ ਦੀ ਸ਼ਹਾਦਤ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜਾਈ ਦਾ ਇੱਕ ਅਮਰ ਪੰਨਾ ਬਣ ਗਈ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਖੂਨ ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨਿਕ ਢਾਂਚੇ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਜ਼ਮੀਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸਵਾਲੀਆ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦਾ ਰਹੇਗਾ ਕਿ ਦੇਰ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਇਨਸਾਫ਼ ਜਾਂ ਦੇਰ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਾਰਵਾਈ ਕਦੇ ਵੀ ਗੁਆਚੀਆਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਦਾ ਬਦਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਪਰਵਿੰਦਰ ਝੋਟੇ ਦੀ ਯਾਦ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀ ਇਹੋ ਹੋਵੇਗੀ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਨਸ਼ਾ-ਮੁਕਤ ਕਰਨ ਲਈ ਅਪਰਾਧੀਆਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਬੁਲਡੋਜ਼ਰ ਲਗਾਤਾਰ ਚਲਦਾ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਮਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਕਿਸੇ ਭੈਣ ਦਾ ਵੀਰ, ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਕੋਈ ਅਣਖੀ ਜੋਧਾ ਨਸ਼ਾ ਤਸਕਰਾਂ ਦੀ ਬਲੀ ਨਾ ਚੜ੍ਹੇ।