ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਵਿਨਾਸ਼ ਵੱਲ ਲਿਜਾਏਗੀ ਜੰਗ

ਇਸ 2026 ਦੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਯੁੱਧਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਨਤੀਜਾ ਨਹੀਂ ਦੇਣਗੀਆਂ; ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਭਲਾਈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਡਾਕਟਰੀ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਨਵੀਨਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਨਿਵੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਲ਼ੋੜ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਭੋਜਨ, ਘਰ, ਅਤੇ ਸਿਹਤ ਸੰਭਾਲ ਵਰਗੀਆਂ ਮੁੱਢਲੀਆਂ ਲ਼ੋੜਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਆਮਦਨ, ਸੰਪੱਤੀ ਜਾਂ ਸਾਧਨ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਇਹ ਹਾਸ਼ੀਏ 'ਤੇ ਧੱਕੇ ਗਏ ਲੋਕ ਅਕਸਰ ਸਮਾਜਿਕ, ਰਾਜਨੀਤਿਕ, ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਅਤੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਤਬਦੀਲੀਆਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧਾਂ, ਸੱਤਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਅਤੇ ਟਕਰਾਅ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਤੋਂ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਲਾਭ ਲੈਣ ਜਾਂ ਗਵਾਉਣ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੈਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਮੌਤਾਂ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਨਾ ਕਰਵਾ ਸਕਣ ਕਾਰਨ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਅਤੇ ਆਧੀ ਤੋੜਵੇਂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਦੇਸ਼ ਯੁੱਧਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰੌਕਸੀ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦੇਂਦੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਸ਼ ਛੋਟੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕ ਅਕਸਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਨਿੱਜੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਨਿਆਂ ਦੀ ਘਾਟ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੱਭਿਅਕ ਪ੍ਰਜਾਤੀ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸਾਂਝੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫ਼ਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਇੱਕੋ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਇੱਕੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਹੇਠ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਬਚਾਅ ਲਈ ਇੱਕੋ ਪੌਦਿਆਂ ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸਮਾਨਤਾਵਾਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਅਸੀਂ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਕ ਸਹਿ-ਅਸਤਿਤਵ ਦੀ ਸੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਦੀ ਘਾਟ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਇਹ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਸਾਰੇ ਵਸਨੀਕਾਂ ਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੈਂ ਯੁੱਧਾਂ, ਹਿੰਸਾ ਅਤੇ ਖੂਨ-ਖਰਾਬੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ: ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸਮਾਜ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬਣਾ ਸਕਦੇ ਜਿੱਥੇ ਨਿਆਂ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸਥਿਰਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਮੁੱਲ ਸਰਵਉੱਚ ਹੋਵੇ? ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸੀਮਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਨਾਮੁਰਾਦ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਸਹਿ-ਅਸਤਿਤਵ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਟਕਰਾਅ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀਪੂਰਵਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੱਲ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਲਈ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਪੈਦਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ? ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਾਡਾ ਸਮਾਂ ਸੀਮਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਭੌਤਿਕ ਸੰਪੱਤੀ ਨਹੀਂ ਲਿਜਾ ਸਕਦੇ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਵਿਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ? ਕਈ ਵਾਰ, ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਖੁਦ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੀਏ ਕਿ ਹਰ ਜੀਵ ਇੱਕ ਉੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਹੈ, ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪੌਦਿਆਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕਾਰ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਾਂ ਤੱਕ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸਾਂਝੀ ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਪਛਾਣਾਂਗੇ ਅਤੇ ਸਦਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਜਿਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗੇ। ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਬਲਕਿ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸ਼ਲਾਘਾ ਅਤੇ ਆਦਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਇਹ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਦਰਸ਼ਵਾਦੀ ਲ਼ੱਗ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਸੈਨਿਕ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਤਿਮ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਆਦਰਸ਼ ਸੰਸਾਰ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਕੋਈ ਜਵਾਨ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਜਵਾਨ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਬੁੱਢਾ ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭੇਜਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਾਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਇਸ ਆਦਰਸ਼ ਸੰਸਾਰ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋਣਗੇ। ਯੁੱਧ, ਹਿੰਸਾ ਅਤੇ ਖੂਨ-ਖਰਾਬਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੋਤਾਂ ਅਤੇ ਜੀਵਨਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦੀ, ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਲੈ ਜਾਏਗੀ।
 

                      ਅੰਗਦ ਸਿੰਘ ਖਾਲਸਾ